Autodromo Nazionale Monza

Het Autodromo Nazionale Monza behoort tot de meest historische en karakteristieke circuits van de Formule 1. De Italiaanse racebaan werd in 1922 in slechts 110 dagen gebouwd en was destijds het derde speciaal aangelegde autocircuit ter wereld, na Brooklands in het Verenigd Koninkrijk en Indianapolis in de Verenigde Staten. Het oorspronkelijke ontwerp combineerde indrukwekkende kombochten met een buitengedeelte waarvan grote delen nog altijd worden gebruikt.

Monza opende op 3 september 1922 de poorten. Slechts een week later werd er al dat jaar de Italiaanse Grand Prix verreden. In 1950 maakte het circuit deel uit van de allereerste officiële Formule 1-kalender. Sindsdien vond de Italian Grand Prix ieder jaar op Monza plaats, met slechts één uitzondering. Daarmee neemt het circuit een bijzondere plaats in binnen de geschiedenis van de koningsklasse in de autosport.

De baan staat vooral bekend om zijn uitzonderlijk hoge snelheden. De lokale bijnaam La Pista Magica past dan ook uitstekend bij het razendsnelle karakter van Monza. Tijdens zijn pole-ronde in 2024 reed Lando Norris gemiddeld 263 kilometer per uur. Formule 1-auto’s rijden ongeveer tachtig procent van een ronde met vol gas en bereiken hun topsnelheid op het 1,1 kilometer lange rechte stuk bij start en finish.

Tegelijkertijd draait Monza niet alleen om pure snelheid. Na de lange rechte stukken moeten de coureurs extreem hard remmen voor krappe chicanes. Die combinatie stelt de remmen zwaar op de proef en vraagt om een compromis tussen een lage luchtweerstand, stabiliteit tijdens het remmen en voldoende controle over de kerbstones. Een ronde over het 5,793 kilometer lange circuit telt meerdere grote remmomenten. De Italiaanse Grand Prix bestaat uit 53 ronden en heeft een totale raceafstand van 306,72 kilometer. De vermelde snelste ronde bedraagt 1:20.901.

Ook voor bezoekers heeft Monza een herkenbare uitstraling. Het circuit ligt in een groen park ten noordoosten van Milaan, waardoor de Grand Prix een ontspannen en bosrijke omgeving heeft. De bewaard gebleven kombochten herinneren aan het oorspronkelijke baanontwerp. Ze zijn onder meer zichtbaar wanneer de auto’s de Curva Alboreto, ook bekend als Parabolica, verlaten. Ook bij de brug richting de Variante Ascari komt de historische banking duidelijk in beeld.

Een van de beste plekken om de actie te volgen is de tribune bij de Variante del Rettifilo. Daar remmen de coureurs af van ongeveer 350 naar slechts 70 kilometer per uur voordat ze de nauwe chicane insturen. Dit is niet alleen een spectaculair uitzichtpunt, maar ook een belangrijke inhaalzone en een plek waar in de openingsronde regelmatig felle duels ontstaan.